wehikuły UFO faktycznie istnieją

[SzymonPajacyk]

Wehikuł Czasu, mogą jednak zostać zbudowane przez ludzi - co oznacza także, iż warto już obecnie "zakasać rękawy" i zabrać się za ich budowę), że wehikuły UFO pozostawiają na Ziemi trwałe ślady swej działalności (w rodzaju opisywanych tutaj "tuneli UFO"), że UFOnauci są "symulowani" przez Boga jako nowoczesne odpowiedniki dawnych diabłów i aniołów, że dla istotnych powodów to Bóg nakazał UFOnautom aby swymi wehikułami odparowali oni w twardych skałach owe technologiczne jaskinie, itd., itp. Z kolei w sprawie (b), taki krótki opis głównych rodzajów elementarnych form jaskiniowych, informuje nas "co" i "jak" wehikuły UFO (a stąd także i moje Magnokrafty) są w stanie uformować podczas podziemnych lotów w twardej skale. Chodzi bowiem o to, że każda z tych elementarnych form jaskiniowych będzie się cechowała nieco odmiennymi atrybutami pozwalającymi ją odróżniać od naturalnych jaskiń. I tak podziemne przeloty UFO mogą uformować:
A. Podziemne "tunele UFO" - czyli długie jaskinie biegnące przeważająco poziomo i przeważająco po linii prostej (choć czasami mogą zakręcac w dowolnym kierunku), zaś formowane podczas docelowych lotów UFO. Przykłady wyglądu takich tuneli UFO pokazałem poniżej na zdjęciach z "Rys. #C9ab" do "Fot. #C9e, oraz na innych zdjęciach jakie referuję w tym punkcie i w jego ilustracjach.
B. Podziemne "komory UFO" - czyli puste miejsca w skale powstałe głównie podczas nieruchomego zawiśnięcia pod ziemią wehikułu UFO działającego w trybie "wiru magnetycznego". Przykład takiej komory UFO ukrywającej w sobie całe ogromne podziemne jezioro odkryto w NZ pod górą lokalnie zwaną "Bannockburn" koło Cromwell podczas wiercenia tam tuneli odwadniających zobocza koryta dla tamtejszej zapory wodnej "Clyde Dam", zaś inny jej przykład istnieje w świętej dla Indian górze "Autana" z Ekwadoru.
C. "Szyby UFO" i zalane wodą "studnie UFO" - czyli biegnące pionowo tunele uformowane podczas pionowego zagłębiania się UFO pod ziemię, lub pionowego wynurzania się UFO spod ziemi. Zdjęcia, widea i opisy przykładów takich szybów i studni UFO czytelnik znajdzie w Google i w YouTube, wpisując tam następujące słowa kluczowe: Siberian sinkholes, albo tylko sinkholes. Jeden z najgłębszych takich szybów w świecie, odparowany w twardej skale przez UFO typu K5, znajduje się w Nowej Zelandii - patrz tzw. Harwoods Hole. Jest też on jednym z cieszących się najbardziej szatańską opinią w świecie, jako że co jakiś czas ktoś w nim ulega niezwykłemu wypadkowi, lub nawet umiera - tak jakby mrocznym mocom jakie kryją się za powodem jego istnienia wyczerpała się już cierpliwość i starały się zwrócić uwagę wchodzących do niego ludzi na swoją tajemniczość, niezwykłość, oraz niewytłumaczalność na bazie oficjalnej wiedzy naukowej.
Oczywiście, w rzeczywistości UFO formują w twardych skałach najróżniejsze jaskinie, które są mieszaniną lub składanką powyższych elementarnych form jaskiniowych.
Procesy i zjawiska jakie podczas podziemnych przelotów UFO odparowywują technicznie w skale takie szkliste tunele, komory, szyby, studnie, itp., są już szczegółowo opisane i zilustrowane aż na szeregu moich stron internetowych i publikacji - przykładowo patrz punkty #G3 i #G4 strony o nazwie magnocraft_pl.htm, albo patrz podrozdziały G10.1.1, P2.9, oraz V5.3 do V5.3.2 z tomów odpowiednio 3, 14 i 17 mojej monografii [1/5]. Procesy te i zjawiska są z kolei wynikiem zasad lotu wehikułów UFO, działania praw magnetyzmu, zjawisk fizyki, oddziaływań hydrodynamicznych, geologicznych, mechanizmów grawitacyjnych, odwzorowań geometrycznych oraz całego szeregu innych czynników. Z kolei, z owych procesów i zjawisk zachodzących podczas odparowywania w twardej skale tych form jaskiniowych wynikają potem ich unikalne cechy, jakie pozwalają je zdecydowanie odróżniać od naturalnych jaskiń. Ponieważ zaś czytelnik zapewne jest świadomy, iż dzisiejsza oficjalna nauka ziemska z dziecinnym uporem okłamuje ludzi twierdząc, że wszystkie podziemne formy jaskiniowe formowane są "naturalnym" działaniem takich czynników jak woda, fale morskie, wiatry, lawa, itp., poniżej opiszę teraz w punktach te unikalne atrybuty, jakie wydedukowalem teoretycznie z zasady działania wynalezionych przeze mnie gwiazdolotów zwanych Magnokraftami, a jakie pozwalają nam zidentyfikować i wyraźnie odróżnić owe jaskinie technologicznie odparowywane przez UFO, od wszelkich naturalnych jaskiń. Co mnie obecnie najbardziej fascynuje, to że jeśli owe atrybuty obiektywnie przymierzy się do jakiejkolwiek z jaskiń w twardej skale jaka NIE leży w terenie aktywnym geotermicznie, wówczas się okazuje że jaskinia ta je spełnia, czyli że faktycznie została ona uformowana technologicznie - tak jak na przykładzie nowozelandzkiej Cathedral Caves zilustrowałem to i wyjaśniłem poniżej na "Fot. #C9e". Oto owe atrybuty identyfikujące "jaskinie UFO":
(1) Atrybuty jakie wynikają z magnetycznych zasad lotu UFO. Powodują one, że w nowych jaskiniach właśnie odparowanych w twardej skale przez wehikuły UFO powinno dawać się identyfikować aż szereg cech jakie opiszę poniżej. (Odnotuj jednak, że w starych jaskiniach identyfikowanie owych cech może okazać się trudne z powodu późniejszych zawaleń fragmentów lub całości tych jaskiń, zapełniania ich wodą, gromadzenia się w nich śmieci, piasku, ziemi, celowego wytapiania przez UFO zapór w skale jakie zamykają dostęp do dalszych części tych jaskiń - przykład i ilustracje jednej z jakich to zapór omówiłem i zilustrowałem w punkcie #H1 i na "Fot. #11c" z mojej strony o nazwie korea_pl.htm, itp.)
(1a) Kształt, wymiary i przebieg tych jaskiń, będące odzwierciedleniem przemieszczania się pod ziemią kształtu pojedyńczego dyskoidalnego UFO, lub całej latającej konfiguracji tych wehikułów, zawsze tak zorientowanych, aby ich podłoga była najbliżej jak się da do położenia prostopadłogo wobec lokalnego przebiegu linii sił pola magnetycznego Ziemi. To zaś oznacza, że np. pojedyńcze dyskoidalne UFO (i nasze Magnokrafty) zawsze odparowują w skale tunele o eliptycznym kształcie ich przekroju poprzecznego - jeśli lecą one w kierunkach S/N (południe/północ) z dala od biegunów Ziemi, lub w kierunkach dół/góra w okolicach biegunów Ziemi, oraz odparowywują tunele o jakby trójkątnym kształcie ich przekroju poprzecznego (tj. o kształcie około połowy dysku oglądanego od strony jego ostrego boku) - jeśli lecą one w kierunkach E/W (wschód/zachód) w dowolnych miejscach Ziemi, lub w kierunkach dół/góra w pobliżu równika Ziemi - tak jak oba owe kształty zilustrowałem w częściach (c) i (d) mojego poglądowego schematu z "Rys. #C9b" poniżej. W tym miejscu trzeba też z naciskiem podkreślić, że takie właśnie kształty, wymiary i przebiegi tych jaskiń, jakie ściśle są uzależnione od lokalnego przebiegu pola magnetycznego ziemi oraz od kształtu, wymiarów i zasad lotu wehikułów UFO które je odparowały, typowo wiążą w sobie zbyt wiele wynikających wyłącznie z UFO wielkości, aby mogły być tylko przypadkami, a stąd w większości jaskiń w twardej skale już one same wystarczają dla zdecydowanego potwierdzenia, iż dana jaskinia faktycznie została odparowana przez UFO - szczególnie jeśli badana jaskina zakręca i jednocześnie zmienia swój kształt oraz wygląd w zgodzie z wymiarami, konfiguracją i zasadami lotu odparowującego ją wehikułu UFO, tak jak czyni to np. Deer Cave opisywana na "Rys. #A4c(K8) - dół" ze strony magnocraft_pl.htm, zaś pokazana na tamtej stronie zdjęciem "Fot. #G4".
(1b) Silne uzależnienie kształtu tych tuneli i jaskiń od szerokości geograficznej (a ściślej od szerokości magnetycznej) na jakiej te jaskinie zostały odparowane przez UFO (lub przez Magnokrafty). Na każdej też szerokości magnetycznej ich kształt będzie odpowiednikiem jaskini pozapełnianej w swej dolnej części odłamkami i rumowiskiem skalnym pokrytymi tzw. "podłogą pozorną", jaki to kształt jaskini powstałby poprzez przesuwanie w kierunku jej przebiegu, lub poprzez nieruchome w niej zawiśnięcie, wehikułu UFO danego typu (K3 do K10), lub danej konfiguracji tych wehikułów, ustawianych swą podłogą możliwie najbardziej prostopadle do lokalnego przebiegu linii sił pola magnetycznego Ziemi. (Precyzyjnie prostopadłe ustawienie tej podłogi do linii sił NIE zawsze jest możliwe, szczególnie w lotach całych konfiguracji posprzęganych z więcej niż jednego wehikułu UFO.)
(1c) Posiadanie "wlotu" i "wylotu" jakie wyglądają znacząco odmiennie, stąd np. jakie w relatywnie krótkich tunelach przestrzałowych pozwalają oglądającemu wyraźnie odróżniać następstwa formowane podczas wlatywania UFO do skały, oraz podczas jego wylatywana ze skały. Przykładowo, na wlocie wehikułu UFO do wnętrza skały lub ziemi, od samego początku powierzchnia i kształt tych tuneli UFO będą podobne jak w dalszej ich części. Natomiast na wylocie wehikułu UFO ze skały lub ziemi, ostatni fragment tunelu będzie wyłamany siłą nacisku wehikułu, a stąd będzie nieregularny, poszarpany i stożkowato rozszerzający się, zaś jego powierzchnia będzie wyglądała odmiennie od reszty tunelu - patrz zdjęcie "wylotu" z tunelu UFO pokazane jako "Fot #11b" na stronie korea_pl.htm. Warto też odnotować, że UFOnauci czasami mogą celowo zawracać swój statek na jakimś etapie wytapiania tuneli UFO poczym wracać tym samym tunelem jakim wlecieli (w takim przypadku owo zawrócenie kierunku lotu i podwójny przelot tunelem, będą odzwierciedlone w strukturze oryginalnej powierzchni tunelu). Ponadto na początku 20 wieku UFOnauci celowo pozatapiali i poukrywali wiele wejść do takich tuneli UFO, formując w nich bariery ze stopionej skały niedaleko od ich wlotu lub wylotu.
(1d) Tendencja do składania się z długich odcinków prostych, nadających im kształt tuneli lub szybów.
(1e) Wymiary danego tunelu UFO, po ich skorygowaniu wyeliminowaniem jego podłogi pozornej, będą odpowiednie do typu wehikułu UFO jaki tunel ten odparował, a stąd do współczynnika "K" tego wehikułu. Z kolei ów współczynnik "K" będzie ściśle definiował kształty tunelu.

[SzymonPajacyk]

(2) Atrybuty jakie wynikają z odparowania tych jaskiń wirem plazmowym formującego je wehikułu UFO. Ponieważ atrybuty te zostają jakby powtapiane w skałę, są one raczej trwałe i będą istniały nawet w starych jaskiniach. Tyle tylko, że w takich starych jaskiniach mogą one potem zostać pozakrywane najróżniejszymi śmieciami, narostami, zawaleniami się sufitów i ścian, itp. Z atrybutów tych najłatwiej powinny się dać zidentyfikować następujące:
(2a) Tzw. "podłoga pozorna". Podłoga ta wskazywana jest odnośnikami z numerami (8) i (9) na schemacie elementów takich tuneli UFO, pokazanym tutaj jako "Rys. #C9b". Pod nią zawsze znajduje się rumowisko złożone z zaokrąglonych kamieni o wielkości ludzkiej głowy (typowo zatopione wodą). Nad nią zaś zawarta jest oryginalnie pusta przestrzeń - czasami jednak też zapełniona wodą, ziemią, lub śmieciami.
(2b) Bąble zagotowanej plazmą skały, jakie będzie dawało się odnaleźć na oryginalnej i niezniszczonej czasem powierzchni owych jaskiń uformowanych przez UFO.
(2c) Szkliste powierzchnie, dobrze odbijające światło - szczególnie jeśli oglądane będą ze sporego dystansu.
(2d) Śrubowate rowki lub zafalowania w ścianach, które są wynikiem śrubowego drążenia tunelu przez szybko lecący wehikuł UFO. Nachylenie owych rowków będzie proporcjonalne do nachylenia wehikułu UFO który odparował dany tunel UFO, a tym samym zależne od szerokości geograficznej zlokalizowania tunelu.
(2e) Fałdy i przyścienne grube "sople", czyli zastygnięte zacieki ściekającej w dół nadtopionej skały. Przykładowo, powstrzymująca ich dalsze ściekanie "podłoga pozorna" powoduje, iż formują one owe przyścienne "ławy" boczne opisywane poniżej pod "Fot. #C9e". Ponadto, w pobliżu sufitu formują one owe widoczne na zdjęciu "Fot. #C9e" grube jakby kolumny ściekającej w dół po ścianach i następnie zastygniętej roztopionej skały.
(2f) Na zakrętach tuneli UFO, na dnach szybów odparowanych przez UFO, a także w podziemych komorach powstałych podczas nieruchomego zawisania wehikułu UFO, wir plazmowy UFO często pozostawi po sobie wirowate zafalowanie, o kształcie podobnym do wiru magnetycznego pokazanego w części (b) "Rys. P19" z tomu 14 mojej monografii [1/5]. Zafalowanie to będzie składało się z (K-1) rozchodzących się spiralnie fal, zaś owo "K" będzie też definiowało wymiary fizyczne danego tunelu UFO. Wideo takiego zawirowania widziałem na filmie dokumentacyjnych z wizyty speologów w tunelach świętej góry Autana z Ekwadoru.
(2g) Obtopienie wirem plazmowym ostrych krawędzi we wszystkich kamieniach jakie powstają podczas kruszenia rodzimej skały. Takie więc jaskinie odparowane przez UFO będą zalegane niemal wyłącznie przez prawie okrągłe kamienie o niewielkiej średnicy (typowo o wielkości ludzkiej głowy, a NIE większe od około pół metra) - za wyjątkiem kamieni które odpadną z ich sufitu już później, a które z powodu tego odpadnięcia będą już miały ostre krawędzie.
(2h) Na wylotach zakrętów tuneli UFO formowanie się "zasp" ze szybko twardniejących skalnych oparów.
(2i) W obszarach poziomych zakrętów owych tuneli zawalanie się znacznych połaci ich sufitu spowodowane nierównomiernym nagrzewaniem (a stąd i naprężeniami) tego sufitu przez zakręcający tam wehikuł UFO.
(3) Atrybuty jakie wynikają z potrzeby równomiernego rozpraszania odłamków skały wykruszanej wirem plazmowym UFO. Błyskawiczne nagrzewanie rodzimej skały przez wir plazmowy UFO powoduje, że szybkie rozprężanie termiczne tej skały wywołuje jej pękanie, kruszenie się i rozpadanie na mniejsze kamienie o wielkości typowej głowy ludzkiej. Normalnie te przyciągane przez grawitację ciężkie kamienie mają tendencję do opadania w dół. Jeśli więc ruch samego wiru plazmowego nie powoduje ich rotowania (tak jak to dzieje się podczas drążenia tuneli o kierunkach S do N lub N do S), owe kamienie blokują ruch UFO ku przodowi. Stąd jeśli tunel biegnący w kierunku E do W, lub W do E, jest odparowywany przez pojedyńczy wehikuł UFO, wówczas zwałowisko takich wykruszanych kamieni gromadzące się przy spodniej części wehikułu powstrzymuje jego szybki ruch do przodu i zmusza, że wehikuł ten może lecieć jedynie z szybkością na jaką pozwala mu szybkość odparowywania niemal całej skały zajmującej uprzednio miejsce odparowywanego tunelu. Stąd pojedyńcze UFO formujące taki tunel E/W zmuszone jest lecieć niepotrzebnie wolno. (Tunele odparowane takim powolnym pojedyńczym UFO będą się więc charakteryzowały gładkimi, równiutkimi, szklistymi ścianami bez śrubowatych żłobków poprzecznych.) Aby zaradzić problemowi wolnego lotu, typowo tunele UFO odparowywane są przez co najmniej dwa wehikuły UFO, jakie sprzęgnięte są ze sobą w dowolną konfigurację latającą (najczęściej jednak jakie sprzęgane są w cygaro albo w kompleks kulisty). Taka bowiem konfiguracja jest w stanie uformować aż dwa pionowe i wzajemnie do siebie prostopadłe rodzaje wirów magnetycznych i wirów plazmowych - jakie razem wzięte wdrażają ideę opisaną "mottem" niniejszego punktu, neutralizując każdym z tych wirów problem formowany przez ów inny wir. Oba wiry formowane przez taką konfigurację obejmują (1) "wir około-obwodowy" każdego ze statków, oraz prostopadły do niego (2) "wir poprzeczny" obiegający naokoło cały ów kompleks. Wir około-obwodowy jest już dobrze opisany na moich stronach internetowych - np. patrz punkt #C7 i "Rys. #C4c" niniejszej strony. Dodatkowego wyjaśnienia wymaga tu więc jedynie ów "wir poprzeczny" jaki jest prostopadły do wiru "około-obwodowego" UFO oraz jaki także wiruje w płaszczyźnie pionowej. Powstaje on dzięki odpowiedniemu wysterowaniu przesunięcia fazowego pomiędzy pulsowaniami pola magnetycznego w pędnikach składowych statków danego kompleksu. Jego utrzymywanie zaś podczas odparowywania tuneli UFO powoduje unoszenie i rotowanie dużych kamieni skały rodzimej wykruszanych wirem około-obwodowym, a w ten sposób odrzucanie tych kamieni do tyłu bez konieczności ich odparowywania. To zaś pozwala na wielokrotne zwiększenie szybkości lotu wehikułów formujących takie tunele S/N, tak że w tunelach tych mogą aż być formowane śrubowe rowki podobne do przebiegu gwintów na śrubach i wkrętach. Oto więc cechy tuneli UFO jakie wynikają z opisywanego tu atrybutu:
(3a) Przyjmowanie przez tunele UFO kształtów jakie wynikają z użycia do ich formowania co najmniej dwóch pojedyńczych UFO sprzęgniętych ze sobą razem w jakąś konfigurację latającą. Przykładowo, przy tunelach o kierunku E/W odparowanych przez UFO większych typów sprzęgniętych razem w latające cygara, tunele te mogą uzyskiwać niemal kwadratowy lub niemal prostokątny przekrój poprzeczny. (Dokładnie kwadratowy lub dokładnie prostokatny przekrój poprzeczny uzyskują tunele E/W, a także szyby i studnie, odparowane przez "zestawy semi-zespolone" UFO - jakich przykład zestawiony z dwóch wehikułów typu K3 pokazany został poniżej na "Rys. #C10b". Słyszałem legendę maoryską, która twierdzi, że taki dokładnie prostokątny szklisty tunel, wyglądający jakby wykonały go mityczne istoty rozumne, istniał kiedyś w NZ pod rzeką o nazwie "Grey River", zaś Maorysi przez wieki używali go do przeprawy na drugą stronę tej burzliwej i niebezpiecznej rzeki. Jednak na początku 20 wieku i on został zawalony.)
(3b) Pozostawianie przez takie konfiguracje UFO charakterystycznych śrubowych wzorów, już wzmiankowanych w punkcie (2d) powyżej, nawet na ścianch tuneli ukierunkowanych E/W. Wzory te wynikają ze zdolności takich konfiguracji UFO do bardzo szybkiego podziemnego lotu, przy równoczesnym działaniu formowanego przez nie poprzecznego wiru plazmowego.
(4) Atrybuty jakie wynikają z działania magnetycznego odpowiednika "Efektu Magnusa" na każdy wehikuł UFO pracujący w trybie wiru magnetycznego. UFO lecące pod ziemią i odparowujące tunele musi działać w tzw. trybie "wiru magnetycznego" już wspominanym powyżej w punkcie #C9 tej strony. Jednak w podrozdziałach G6.3 do G6.3.3 z tomu 3 mojej monografii [1/5] wyjaśniłem, że ów wir magnetyczny formuje magnetyczny odpowiednik dla "Efektu Magnusa" znanego naszej nauce tylko z hydromechaniki. Taki zaś magnetyczny odpowiednik Efektu Magnusa moje Magnokrafty, oraz wehikuły UFO, wykorzystują do formowania bocznej (np. równoleżnikowej) siły nośnej. Oczywiście, skoro UFO są zmuszone włączać taki właśnie wir podczas odparowywania podziemnych tuneli, praktycznie to oznacza, że ów wir będzie napędział statek w kierunku w jakim działa siła napędowa tego wiru. W rezultacie więc działania takiego wiru, "tunele UFO" będą uzyskiwały następujące dodatkowe atrybuty (odnotuj, że jeśli przebieg tunelu jest odwrotny niż w którymś z czterech zasadniczych przypadków wyjaśnionych poniżej, np. tunel biegnie od N do S zamiast od S do N, wówczas zboczenie tunelu też będzie w odwrotnym kierunku niż podaje to ów przypadek):
(4a) Tendencja do zbaczania ku magnetycznemu wschodowi z idealnego kierunku od S do N. W biegnących w kierunkach południkowych (tj. w kierunkach S do N), tunelach UFO odparowanych "prawoskrętnym" (tj. zgodnym z obiegiem wskazówek zegara) około-obwodowym wirem plazmowym, jaki to "prawoskrętny" ich wir plazmowy w relatywnie nowych tunelach UFO daje się poznać po przebiegu śrubowych rowków pozostawionych na ścianach tych tuneli, ów prawoskrętny wir będzie popychał wehikuł UFO ku wschodowi. Stąd tunele takie będą nieco zbaczały ku wschodowi z idealnego swego kierunku S do N. Odnotuj, że owe śrubowe rowki na ścianach pozostawiane przez taki "prawoskretny" (tyle że poprzeczny, a NIE około-obwodowy) wir plazmowy ilustruje m.in. "Rys. #C9d" niniejszej strony.
(4b) Tendencja do zbaczania ku magnetycznej północy z idealnego kierunku od E do W. W biegnących w kierunkach równoleżnikowych (tj. w kierunkach E do W), tunelach UFO odparowanych przez kompleksy złożone z co najmniej dwóch UFO o "prawoskrętnym" (tj. zgodnym z obiegiem wskazówek zegara) poprzecznym wirem plazmowym, jaki to "prawoskrętny" ich wir plazmowy w relatywnie nowych tunelach UFO daje się poznać po przebiegu śrubowych rowków pozostawionych na ścianach tych tuneli, ów prawoskrętny wir będzie popychał wehikuł UFO ku północy. Stąd tunele takie będą nieco zbaczały ku północy z idealnego swego kierunku E do W. Odnotuj, że owe śrubowe rowki na ścianach pozostawiane przez taki "prawoskrętny" poprzeczny wir plazmowy ilustruje m.in. "Rys. #C9d" niniejszej strony.
(4c) Tendencja do zbaczania ku magnetycznemu zachodowi z idealnego kierunku od S do N. W biegnących w kierunkach południkowych (tj. w kierunkach S do N) tunelach UFO odparowanych "lewoskrętnym" (tj. przeciwstawnym do obiegu wskazówek zegara) około-obwodowym wirem plazmowym, jaki to "lewoskrętny" ich wir plazmowy w relatywnie nowych tunelach UFO daje się poznać po przebiegu śrubowych rowków pozostawionych na ścianach tych tuneli, ów lewoskrętny wir około-obwodowy będzie popychał wehikuł UFO ku zachodowi. Stąd tunele takie będą nieco zbaczały ku zachodowi z idealnie S do N kierunku magnetycznego.
(4d) Tendencja do zbaczania ku magnetycznemu południu z idealnego kierunku od E do W. W biegnących w kierunkach równoleżnikowych (tj. w kierunkach E do W), tunelach UFO odparowanych przez kompleksy złożone z co najmniej dwóch UFO o "lewoskrętnym" (tj. przeciwstawnym do obiegu wskazówek zegara) poprzecznym wirem plazmowym, jaki to "lewoskrętny" ich wir plazmowy w relatywnie nowych tunelach UFO daje się poznać po przebiegu śrubowych rowków pozostawionych na ścianach tych tuneli, ów lewoskrętny wir będzie popychał wehikuł UFO ku południu. Stąd tunele takie będą nieco zbaczały ku południu z idealnie E do W kierunku magnetycznego.

[SzymonPajacyk]

(5) Atrybuty jakie wynikają z odparowania tych jaskiń przez wehikuły UFO napędzane polem magnetycznym. Ponieważ jednak namagnesowanie spowodowane polem wehikułów będzie zanikało z upływem czasu, a także ponieważ ewentualna obecność ferromagnetyków w pobliżu, lub w skale, tych jaskiń może wpływać na ich wyrazistość, atrybuty te NIE wszędzie będą rzucały się w oczy. Z atrybutów tych najłatwiej powinny się dać zidentyfikować następujące:
(5a) Błędne wskazania kierunku przez kompasy magnetyczne użyte w takich jaskiniach odparowanych przez UFO, lub nawet "wariowanie" w nich kompasów.
(5b) Tendencja zamieszkujących je nietoperzy do latania w nich po spiralnych trajektoriach, jakie czułym zmysłom tych nietoperzy są wskazywane przez spiralne namagnesowanie szczątkowe panujące w owych jaskiniach odparowanych przez UFO.
Niestety, późniejsze starzenie się tych tuneli UFO, zapadnie się ich sufitów, przepływ przez nie wody, osadzanie się w nich śmieci, ziemi, piasku, itp., będą stopniowo erodowały wyrazistość opisanych powyżej ich cech. Niemniej efekty tego ich starzenia daje się uwzględniać w badaniach identyfikujących ich technologiczne pochodzenie. Wszakże jeśli przykładowo z upływem czasu zapadnie się w nich fragment sufitu, wówczas fragment ten będzie leżał na ich podłodze, zaś kształt górnej powierzchni tego fragmentu często pozwala nawet porównywać swój kształt z kształtem dziury w suficie z jakiej oryginalnie on odpadł. Jeśli zaś jaskinie te zostały zawalone odpadkami, ziemią, lub piaskiem, wówczas ciągle ich technologiczne pochodzenia daje się odnotować po ich przebiegu, kształcie, wymiarach i cechach. Kiedy więc badająca je osoba uwzględni efekty tego późniejszego ich starzenia się, zapadania, erozji, oraz zaśmiecania, wówczas opisane powyżej główne cechy tych jaskiń odparowywanych przez UFO z pewnością potwierdzą ich technologiczne pochodzenie - tak jak na przykładzie powszechnie uważanej za "naturalną" jaskini zwanej Cathedral Caves z Nowej Zelandii, ja wyjaśniłem i zilustrowałem to poniżej na "Fot. #C9e". Pamiętać bowiem należy, że nawet tylko zwykły badacz-amator, uzbrojony jednak w wiedzę opisywaną w niniejszym punkcie (oraz w publikacjach punktem tym wskazywanych), jest już w stanie udokumentować dla dowolnej dostępnej mu jaskini wydrążonej w twardej skale więcej opisywanych powyżej atrybutów jakie zdecydowanie potwierdzać będą technologiczne uformowane tej jaskini i odróżniać ją od jaskiń naturalnych, niż zwykłe prawdopodobnieństwo sugerowałoby, że jego jaskinia mogłaby ich nabyć i dokumentować sobą tylko przez zwykły przypadek.
* * *
P.S. Czytelnik zapewne zna "Twierdzenie Pitagorasa". Niemal czterdzieści lat temu (tj. około 1980 roku) wypracowując zależność konstrukcji i kształtu mojego Magnokraftu od ilości "n" jego pędników bocznych, zmuszony byłem samemu najpierw empirycznie a potem matematycznie dowieść prawdę nieco podobnego ustalenia, które okazuje się być ogromnie istotne dla konstrukcji i kształtów Magnokraftów oraz Wehikułów Czasu. Dopiero zaś po osobistym dowiedzeniu jego prawdy, mogłem użyć to ustalenie dla zaprojektowania konstrukcji i wyglądu swoich gwiazdolotów. W tamtych bowiem czasach ustalenia tego nigdzie NIE nauczano, ani NIE byłem w stanie znaleźć go w książkach. Bez zaś jego dowiedzenia NIE byłem w stanie zaprojektować swoich Magnokraftów. Wszakże ustalenie to powoduje, iż tylko najmniejsze Magnokrafty typu K3 (a także najmniejsze wehikuły UFO typu K3) NIE mogą posiadać tzw. "kołnierza uzupełniającego" - jaki to kołnierz mają wszystkie Magnokrafty (i UFO) większych niż K3 typów - np. patrz wygląd tego kołnierza dominujący kształt wehikułu typu K10 zilustrowany na "Rys. #A5(K10)" z mojej strony magnocraft_pl.htm (położenie zaś tego "kołnierza uzupełniającego" ilustruje wymiar "Gs" na "Rys. #E3" tejże samej strony). To technicznie istotne ustalenie stwierdza, że "objętość kuli o danej średnicy lub promieniu, jest równa objętości ośmiu mniejszych kul o połowie jej średnicy lub promienia".
Owe około 40 lat temu ja udowodniłem sobie prawdę tego istotnego ustalenia, poprzez jego wyrażenie spełniającym je ogólnym "równaniem dowodowym" na objętość bryły (kuli), które to równanie w dzisiejszym komputerowym zapisie możnaby wyrazić np. w formie: V = c*a*a*a = x*x*x*c*(a/x)*(a/x)*(a/x). Odnotuj, że w tym zapisie owego dowodowego równania: "a" jest wymiarem liniowym jaki we wzorze na objętość danej bryły (kuli) jest jedyną zmienną tego wzoru (np. we wzorze na objętość kuli, "a" jest albo średnicą, albo też promieniem tej kuli), "c" jest "stałą" reprezentującą wszelkie stałe użyte we wzorze na objętość danej bryły (np. w kuli o danej długości promienia stała ta wynosi c = (4/3)*pi ), "x" jest "liczbą" definiującą ile razy ów wymiar "a" jest mniejszy w mniejszej bryle, niż jest on we większej bryle, zaś "/" oraz "*" są działaniami mnożenia i dzielenia - np. ponieważ trudno w komputerowym zapisie jednoznacznie wyrazić podnoszenie do trzeciej potęgi, powyżej podnoszenie to wyrażam zapisem "a*a*a", "x*x*x", oraz (a/x)*(a/x)*(a/x). Powyższy sposób na jaki owo ustalenie dowiodłem wówczas sobie powyższym równaniem matematycznym, ujawnił mi także, iż ustalenie to pozostaje ważne dla każdej wartości "x", a NIE jedynie dla kul dwukrotnie większych (i mniejszych) od siebie. Innymi słowy, mój sposób dowiedzenia jego prawdy, ujawnił mi wówczas także, iż przykładowo, dla x=3 to samo ustalenie można wyrazić też słowami "objętość kuli o danej średnicy lub promieniu, jest równa objętości 3*3*3=27 mniejszych kul o jednej-trzeciej jej średnicy lub promienia", dla x=4 można je też wyrazić słowami "objętość kuli o danej średnicy lub promieniu, jest równa objętości 4*4*4=64 mniejszych kul o jednej-czwartej jej średnicy lub promienia", itd., itp. Co nawet jeszcze bardziej istotne, tenże sposób dowiedzenia jego prawdy ujawnił mi także, że ustalenie to pozostaje ważne dla praktycznie wszelkich brył przestrzennych jakich objętość wyraża się wzorem V=c*a*a*a używającym tylko jednego jej wymiaru liniowego podniesionego do trzeciej potęgi, tj. dla brył takich jak sześcian, czworościan foremny, ośmiościan foremny, itp. Stąd prawdą jest też aż cały ciąg ustaleń wynikających z powyższego "równania dowodowego". Przykładowo, dla czworościanu foremnego o boku "a" i objętości V=(sqr(2)/12)*a*a*a, twierdzenie to brzmiałoby: "objętość czworościanu foremnego o boku 'a', jest równa objętości 8 mniejszych czworościanów foremnych których bok wynosi połowę 'a', objętości 27 czworościanów foremnych których bok wynosi jedną-trzecią 'a', objętości 64 czworościanów foremnych których bok wynosi jedną-czwartą 'a', itd., itp." Dla sześcianu o boku "a" i objętości V=a*a*a, brzmiałoby ono: "objętość sześcianu o boku 'a', jest równa objętości 8 mniejszych sześcianów których bok wynosi połowę 'a', objętości 27 sześcianów których bok wynosi jedną-trzecią 'a', objętości 64 sześcianów których bok wynosi jedną-czwartą 'a', itd., itp." Podobnie dla ośmiościanu foremnego o boku "a" i objętości V=(sqr(2)/3)*a*a*a, twierdzenie to brzmiałoby: "objętość ośmiościanu foremnego o boku 'a', jest równa objętości 8 mniejszych ośmiościanów foremnych których bok wynosi połowę 'a', objętości 27 ośmiościanów foremnych których bok wynosi jedną-trzecią 'a', objętości 64 ośmiościanów foremnych których bok wynosi jedną-czwartą 'a', itd., itp." Wielokrotności tego ustalenia można więc przedłużać praktycznie w nieskończoność dla każdej możliwej bryły przestrzennej, jakiej objętość daje się wyrazić iloczynem pojedyńczej, lub kompleksowej, stałej "c", oraz sześciennej potęgi tylko jednego jej wymiaru liniowego "a".
Pisząc niniejszy punkt #C9.1 jestem o około 40 lat bardziej doświadczony niż wówczas. Przykładowo wiem już obecnie, że inne narody mają zwyczaj nadużywania skromności i tradycyjnego sposobu wyrażania się Polaków, "przywłaszczając" i przypisując swojemu narodowi najróżniejsze odkrycia, ustalenia, wynalazki, itp., uzyskiwane dzięki wkładowi trudu, pasji i wysoce twórczego umysłu Polaków. (Najważniejsze z takich "przywłaszczeń" opisałem w punktach #I3 do #I7, oraz #C4 z mojej strony o nazwie mozajski.htm.) Ponadto, wygląda na to, iż owo matematycznie i technicznie wysoce przydatne moje empiryczne ustalenie, jak dotychczas nadal NIE posiada oficjalnej nazwy - pomimo iż jest ono bardziej zaawansowanym, a technicznie równie użytecznym, krewniakiem innego ustalenia nazywanego "Twierdzeniem Pitagorasa". Dlatego, niniejszym proponuję, aby już obecnie wdrożyć przyszłe przypominanie innym narodom, iż to właśnie Polak wynalazł i rozpracował owe niezwykłe gwiazdoloty zwane Magnokraftem oraz Wehikułem Czasu, poprzez podjęcie od zaraz nazywania "Twierdzeniem Pająka" (po angielsku "Pajak's theorem") owego istotnego dla konstrukcji tych gwiazdolotów mojego praktycznie już wdrożonego i opisanego tu ustalenia. Aby zaś lepiej uświadomić, co precyzyjnie owo ustalenie stwierdza, proponuję tu aby wyrażać je np. następującymi słowami: "Objętość każdej większej bryły przestrzennej, dla której wzór na jej objętość "V" jest iloczynem jakiejś stałej "c" oraz tylko jednego jej wymiaru liniowego "a" podniesionego do trzeciej potęgi, jest równa sumarycznej objętości "n=x*x*x" liczby mniejszych brył o identycznych jak ta większa bryła kształtach, jednak o owym wymiarze "a" przyjmującym "x" razy mniejszą wartość - tak jak równość obu tych objętości opisuje następujące równanie: V = c*a*a*a = x*x*x*c*(a/x)*(a/x)*(a/x)." Przykładowo, dla kuli, ustalenie to można teraz wyrazić słowami "objętość kuli o znanej średnicy (lub promieniu), jest równa objętości 8 mniejszych kul o jednej-drugiej jej średnicy (lub promienia), objętości 27 mniejszych kul o jednej-trzeciej jej średnicy (lub promienia), objętości 64 mniejszych kul o jednej-czwartej jej średnicy (lub promienia), itd., itp."
Opisywane tutaj moje empiryczne i matematyczne ustalenie dostarcza potężnego narzędzia obliczeniowego dzisiejszym inżynierom, projektantom, architektom, technikom, itp., jacy projektują całe serie jakichkolwiek urządzeń, przedmiotów, pojemników, przestrzeni, brył, itp., dla których objętość, masa, zapotrzebowanie na przestrzeń składową, itp., w danej serii uzależnione są od trzeciej potęgi tylko jedynego ich zmieniającego się wymiaru "a", podczas gdy pozostałe ich wymiary i parametry daje się traktować jako stałą "c". Wszakże, jak już powszechnie wiadomo, takie właśnie serie, w dzisiejszej rzeczywistości przemysłowej stanowią jeden z najpowszechniej wykonywanych i wdrażanych w życie projektów.
Przykład ilustrujący możliwe korzyści z poznania i użycia powyższego "twierdzenia Pająka" (Pająk's theorem). Na zebraniu dyrekcji fabryki produkującej jednocylindrowe silniki decydowano w sprawie zapytania starego klienta, ile kosztowałby doskonały silnik tej fabryki, gdyby został on przeprojektowany na cichszą i mniej wibrującą 8-cylindrową wersję, przy jednoczesnym zachowaniu jego obecnej pojemności skokowej oraz dotychczasowych zasad konstruowania silników tej fabryki (m.in. zasady, że skok "L" tłoka w jej silnikach zawsze jest równy średnicy "d" tegoż tłoka, tj. że "L=d"). Dyrektor spytał więc głównego projektanta, ile wynosiłaby średnica "d" tłoków i cylindrów w tak przeprojektowanym silniku - wszakże decydowałoby to czy fabryka musiałaby zakupić nowe maszyny, narzędzia i oprzyrządowanie, czy też mogłaby używać już posiadane. Zamiast jednak poprosić o co najmniej jednodniowy czas na pracochłonne przeliczenia nowego silnika tradycyjnymi metodami, główny projektant użył opisywanego powyżej twierdzenia i mógł udzielić odpowiedzi niemal natychmiast - mianowicie iż tak przeprojektowany silnik będzie miał 8 tłoków o połowę mniejszej średnicy od jednego tłoka starego silnika. Odpowiedź ta wynikała bowiem z opisanego powyżej mojego równania dowodowego, jakie w tym przypadku przyjęło następujący zapis: 1*c*d*d*d = 8*c*(d/x)*(d/x)*(d/x) - co daje wynik x=crt(8)=2 (odnotuj, że jedno "d" po obu stronach tego równania faktycznie reprezentuje "L"). Oczywiście, gdyby mieć w ręku kalkulator umożliwiający błyskawiczne wyznaczenie ile wynosi "kubiczny pierwiastek" (crt) z dowolnej liczby, albo mieć np. "tablice matematyczne" jakie w czasach moich studiów wypełniały funkcje dzisiejszych kalkulatorów, wówczas opisywane tutaj twierdzenie "Pająk's theorem" pozwalałoby na szybkie wyliczenie poprawnego wyniku dla dowolnych liczb cylindrów w obu wersjach powyższego silnika, a nie tylko dla liczb "1" i "8". Owe bowiem liczby cylindrów "1" i "8" użyłem w niniejszym przykładzie tylko ponieważ niemal każdy wie, że pierwiastek trzeciego stopnia z "8" wynosi 2.
Odnotuj, że z innego punktu widzenia powyższy "Pająk's theorem" omawiam także w punkcie #I8 strony mozajski.htm.

[SzymonPajacyk]

[SzymonPajacyk]

[SzymonPajacyk]

Rys. #C9ab: Gładkie, długie, proste, geometrycznie ukształtowane i namagnesowane tunele odparowywane podczas podziemnych przelotów UFO. Tutaj pokazany został przykład istniejącego na Ziemi i już odkrytego w Zachodniej Australii takiego tunelu UFO - po ilustrację zasady jego formowania patrz część "b" niniejszej ilustracji. (Kliknij na wybrany rysunek lub zdjęcie aby oglądnąć je w powiększeniu.)
Fot. #C9a (góra): Jaskinia Cocklebiddy z Nullarbor Plain w Zachodniej Australii. Dotychczas zastało przebadanych około 6 kilometrów tej prostej jak strzała, eliptycznej w przekroju, ukierunkowanej z południe ku północy jaskini. Jej kolorowe fotografie opublikowano w australijskim magazynie ilustrowanym [2rys.O6] People, wydanie z 5 grudnia 1983, strony 8 10. Zauważ poprzeczne karbowania na ściankach tego tunelu, wyglądające jakby pozostawiło je ostrze ogromnego wiertła. Owa jaskinia posiada kształt okrągłego tunelu dokładnie odpowiadający wcinaniu się podłogi dyskoidalnego UFO w głąb skały rodzimej.
Rys. #C9b (dół - z obramowaniem): Formowanie oraz charakterystyczne cechy tuneli wypalanych w skale podczas podziemnych przelotów magnokraftu (lub UFO). Szczegóły ukazano jakby gleba była przeźroczysta i stąd ujawniała tunel oraz wypalający go statek. Końcowy kształt tych tuneli jest zdefiniowany przez fakt, że magnokraft (lub UFO) zawsze podczas lotu stara się utrzymywać swą podstawę prostopadle do lokalnego przebiegu linii sił ziemskiego pola magnetycznego. (Niniejszy rysunek od 8 marca 1998 roku zastępuje starszą i mniej ilustratywną swoją wersję pokazującą tą samą zasadę formowania tuneli.)
(a) Zasada wypalania podziemnych tuneli przez magnokrafty. Pokazuje ona penetrację skały rodzimej przez "piłę plazmową" magnokraftu (lub UFO) jaki zmienił kierunek lotu z początkowego kierunku południe ku północy, na końcowy kierunek ze wschodu na zachód zilustrowany na tym rysunku. Oznaczenia: 1 - magnokraft (UFO), 2 - wirujęca tarcza obwodów magnetycznych statku które jak ogromna piła plazmowa wcinają się w skałę i odparowują tunel, 3 - odparowana skała rozprężająca się wzdłuż już wypalonego odcinka tunelu, 4 - gruz skalny jaki opada na dno tunelu po przelocie statku.
(b) Przebicie z tunelu. Jest to naturalna szczelina lub skała przerwana ciśnieniem sprężonych w tunelu gazów. Sprężone w tunelu opary skalne umykają nim ku powierzchni. Może potem być użyte jako dodatkowe wejście do tunelu. Symbole: 5 - rozsiew skroplonej skały tunelu formujący jakby miniaturkę wulkanu przy szczelinie wylotowej (jego obecność zdradza to przebicie), 6 - kanał w skale przez który sprężone opary skalne przedzierają się ku powierzchni.
(c) Eliptyczny tunel pozostawiony przez magnokraft (lub UFO) poruszający się w kierunku północ na południe. Tunel taki ma przekrój eliptyczny ponieważ powstaje on przez odwzorowanie w skale kolistego obwodu wehikułu lecącego z podstawą prostopadłą do pola otoczenia - patrz też cześci (b) i (d) rysunku O6 z monografii [1/4]. Symbole: 7 - szkliste ściany i sufit tunelu (ich powierzchnia będzie ukazywała zastygnięte w skale bąble), 8 - aerodynamiczna podłoga pozorna będąca górną powierzchnią "mostu skalnego" (w tunelach poziomych podłoga ta jest płaska, relatywnie równa i sucha, zaś w tunelach biegnących pod kątem ma ona formę poprzerywanych "zasp" i "mostków" przez które przebija się woda), 9 - "most skalny" uformowany z warstwy zastygłych i stwardniałych oparów stopionej przez statek skały rodzimej (leży on na powierzchni gruzu skalnego), 10 - gruz skalny wypełniający spodnią część tunelu i zakrywający jego rzeczywistą podłogę, 11 - woda gromadząca się w szczelinach gruzu skalnego i formująca strumień przepływający pod podłogą pozorną tunelu, 12 - podłoga rzeczywista tunelu po której spływa woda, 13 - zasięg termicznych i magnetycznych zmian skały rodzimej, spowodowanych oddziaływaniem na nią plazmy i pola statku.
(d) Trójkątny tunel formowany podczas lotów magnokraftu (lub UFO) w kierunkach wschód - zachód. Kształt tego tunelu wynika z odwzorowania w nim przekroju bocznego wytapiającego go wehikułu - patrz też cześć (a) rysunku O6 z monografii [1/4]. Oznaczenia: I - kąt inklinacji ziemskiego pola magnetycznego definiujący nachylenie statku podczas podziemnego lotu i stąd również nachylenie tuneli o przekroju trójkątnym oraz stopień spłaszczenia tuneli o przekroju eliptycznym (a ściślej stosunek długości osi poziomej elipsy do jej osi pionowej). Symbole 7 do 13 noszą znaczenie już wyjaśnione w części (c) tego rysunku.
Powyższe warto uzupełnić też informacją, że fotografie kilku dalszych podziemnych tuneli odparowanych w skale przez wehikuły UFO, publikowane są także na "Rys. #F1" i "Rys. #F3" z totaliztycznej strony internetowej newzealand_pl.htm, na "Rys. G4" z totaliztycznej strony internetowej magnocraft_pl.htm, na "Fot. #L2" z totaliztycznej strony internetowej day26_pl.htm, oraz na "Fot. #11" z totaliztycznej strony internetowej korea_pl.htm.

[SzymonPajacyk]

[SzymonPajacyk]

Fot. #C9c: Powyższe zdjęcie pokazuje "tunel UFO" istniejący kiedyś w mieście Auckland, Nowa Zelandia, jaki odparowany został w skale przez kompleks kulisty sprzęgniętych magnetycznie ze sobą dwóch UFO najmniejszego typu K3. Zdjęcie to jest powtórzeniem "Fot. #F1" z mojej strony o nazwie newzealand_pl.htm - gdzie w podpisie przytoczyłem jego szerszy opis. W lepszym zrozumieniu "co" i "jak" zilustrowane jest powyższym zdjęciem "tunelu UFO", pomaga komputerowa symulacja wyglądu tego tunelu pokazana i opisana poniżej na "Rys. #C9d" - jaka to symulacja jest kopią ilustracji "Rys. #G3 (dół)" przytoczonej na mojej stronie o nazwie magnocraft_pl.htm. (Kliknij na tę fotografię aby zobaczyć ją w powiększeniu.)

[SzymonPajacyk]

[SzymonPajacyk]

Rys. #C9d: Komputerowa symulacja wykonana przez Dominika Myrcik (z moim wsparciem), a ilustrująca wygląd niemal wszystkich elementów nowo-odparowanego tunelu UFO biegnącego w kierunku E-W (jednak bez pokazania co znajduje się pod "podłogą pozorną" takiego tunelu). Powyższy tunel UFO został tak komputerowo zasymulowany, aby wyraźnie ilustrował on swe odparowanie w twardej skale podczas bardzo szybkich lotów podziemnych w kierunkach równoleżnikowych (tj. w kierunkach z E ku W lub z W ku E) kompleksu kulistego sprzęgniętego z dwóch małych statków magnokrafto-podobnych (np. dwóch wehikułów UFO) typu K3.
O fakcie, że kompleks kulisty fomujący ten tunel leciał bardzo szybko świadczy ów "prawoskrętny" śrubowaty wzór wytopiony na ścianie przez poprzeczny wir plazmowy tego kompleksu - wygląd jakiego to wzoru przypomina linię śrubową jaką pozostawiłoby w maśle szybko wepchnięte w to masło gorące wiertło. Zgodnie bowiem z "motto" do punktu #C9.1 niniejszej strony, kiedykolwiek UFOnauci przystępują do odparowywania długiego tunelu w twardej skale, wówczas zamiast użycia jednego wehikułu UFO, jaki generowałby także niekorzystne następstwa, korzystniej im przychodzi wykonanie tego zadania kompleksem sprzęgniętym z conajmniej dwóch wehikułów UFO. W takim bowiem kompleksie zawierającym co najmniej dwa wehikuły UFO, pojawia się możliwość właściwego wysterowania przesunięcia fazowego w pulsowaniach pola magnetycznego owych składowych statków. Dzięki zaś temu wysterowaniu przesunięcia fazowego, każdy taki kompleks sprzegnięty z co najmniej dwóch statków jest w stanie formować aż dwa pionowe i nawzajem do siebie prostopadłe wiry magnetyczne i plazmowe, tj. (1) wir około-obwodowy każdego ze statków, oraz prostopadły do niego (2) wir poprzeczny obiegający naokoło cały ów kompleks - tak jak opisałem owe wiry w punkcie #C9.1 podczas omawiania "atrybutu (3)" tuneli UFO. W tunelach równoleżnikowych (jak powyższy) wir około-obwodowy wyrywa i odparowuje skałę przed lecącym wehikułem, zaś wir poprzeczny odrzuca pokruszone kamienie oraz formuje właśnie ów śrubowaty wzór na ścianach odparowanego tunelu.
Powyższa symulacja ilustruje niemal wszystkie elementy takiego tunelu UFO wskazywane odnośnikami i opisane w części (d) powyższego "Rys. #C9b" - tyle że na owym "Rys. #C9b" pokazany jest tunel odparowany przez pojedyńczy wehikuł dużego typu, zaś na powyższej symulacji - tunel odparowany przez kompleks kulisty wehikułów małego typu, podobny do kompleksu kulistego pokazanego np. na "Rys. #H1" ze strony magnocraft_pl.htm. Odnotuj, że lot wehikułu, który odparował tunel UFO pokazany na powyższej komputerowej symulacji musiał być bardzo szybki, zaś energia szybkiego odparowania skały musiała być ogromnie duża. Energia ta spowodowała bowiem, że po przelocie wehikułu nadtopiona skała ścian sciekała w dół, formując po bokach dolnej części tunelu owe dwie jakby przyścienne "ławy" podłużne do siadania. Odnotuj także z opisów i ilustracji na stronie C-88 traktatu [4b], że właśnie tunel UFO pokazanego powyżej kształtu wiódł kiedyś ze szczytu Babiej Góry w Polsce do podziemi starego kościoła w Rabczycach, Słowacja, będąc tam używanym przez babiogórskich zbójników jako kryjówka i szlak łącznikowy.